Struktura genomu koronowirusa SARS-CoV-2 rozszyfrowana

Naukowcy z Międzynarodowego Instytutu Biologii Molekularnej i Komórkowej w Warszawie (IIMCB) we współpracy z badaczami z Uniwersytetu w Groningen oraz Uniwersytetu w Lejdze po raz pierwszy szczegółowo zbadali strukturę RNA koronawirusa SARS-CoV-2. Wyniki tych przełomowych badań mogą znacznie przyśpieszyć opracowanie skutecznego leku na COVID-19. 

koronawirus-news-12-11-2020.png

Choroba COVID-19 jest wywoływana przez betakoronawirusa SARS-CoV-2, którego genom stanowi pojedyncza cząsteczka RNA o długości prawie 30 tysięcy nukleotydów, kodująca białka wirusowe. Do tej pory przebadano jedynie kilka pojedynczych elementów strukturalnych w RNA koronawirusów. Naukowcom z IIMCB razem ze współpracownikami z Uniwersytetu w Groningen oraz Uniwersytetu w Lejdze pod kierownictwem dr Danny'ego Incarnato (UG), prof. Janusza Bujnickiego (IIMCB) i prof. Martijna van Hemerta (UL) udało się po raz pierwszy zbadać strukturę całego genomu wirusa SARS-CoV-2 z precyzją na poziomie pojedynczych nukleotydów. Cząsteczki wirusowego RNA zostały zbadane doświadczalnie zarówno bezpośrednio w zainfekowanych komórkach ludzkich, jak in vitro po wyizolowaniu z komórek.  

Szansa na lek na koronawirusa 

Dzięki dokładnemu poznaniu struktury genomu  koronawirusa SARS-CoV-2, będzie możliwe opracowanie substancji chemicznych, które, poprzez zaburzenie w funkcjonowaniu wirusowego RNA, mogą powstrzymać jego namnażanie się. Co ciekawe, kilka z 87 najsilniej ustrukturalizowanych regionów RNA SARS-CoV-2 jest podobnych do fragmentów genomów innych koronawirusów, co oznacza, że skuteczny lek ukierunkowany na RNA SARS-CoV-2 mógłby być efektywny również przeciwko nowym szczepom koronawirusa.  

Artykuł opisujący wyniki prac nad strukturą genomu SARS-CoV-2 został opublikowany w  czasopiśmie „Nucleic Acids Research“ i nominowany do kategorii  „artykułów przełomowych” przez oceniających go recenzentów. 

Pełna treść artykułu: Genome-wide mapping of SARS-CoV-2 RNA structures identifies therapeutically-relevant elements.

Źródło: Instytutu Biologii Molekularnej i Komórkowej w Warszawie